Ve Naz* Barselona'ya aşık olur...

İnanılmaz bir haftasonu geçirdim diyebilirim...Aşık oldum yaa..Kalbimi Barselona'da bıraktım resmen!

Önümüzdeki 5 yıl (Okuldan sonra) orada yaşayabilirim:) Muradım oldu : o yüzden yeşillere büründüm bugün!

Açın şu şarkıyı önceeee:

http://www.youtube.com/watch?v=Z1ZKaR-9Kt4

Sonra yaslanın arkanıza uçuyoruz :)

Diocesa Müzesi ilk durağımız..

Taksi ucuz Barselona'da..

Yürümek istemiyorsanız bence en iyisi taksiyle gidin yakın mesafelere.

Haritada uzak gördüğünüz yerler içinse en güzeli metro..

Katedral'in karşısına geçince bi iki dk kendime gelemedim..

Öyle bir enerjisi var ki içine çekiyor sizi..Sivri uçlu çanları,sunakları ve yükselişiyle

buram buram gotik mimarisi kokuyor..

Toulouse'da İspanyol arkadaşlarımın sürekli ağzında dolaşan Katalunya'dayız sonunda :))

Neymiş ne değilmiş öğrenmeye çalışıyoruz !

(Bazı kaynaklar Toulouse'da bir Katalan şehridir diyor buarada.)

Passeig de Gracia'nın en dikkat çeken binası sanırım..

Gaudi imzası taşıyan Caso Batllo'nun dış cephesi

güneş yansımalarının düştüğü bir deniz havasında..

1-Bu sezon iki bileğe aynı anda takılan dore ya da lame bilezikler acccayip in!

2-Peplum etkisi sürüyor..

3-Ve tabiii kolyesiz çıkmam abi moduna devam :)

(Sabahın köründe indik trenden gözlerim nasıl şişşşş!)

Karşınızda Arc de Triopf !

Zafer Anıtı !

Metrodan çıkar çıkmaz sesler yükseliyor:

Wawww! Ohhh my godd! Ohh shit! :DD

Arkamı döner dönmez ben de öyle bir tepki veriyorum ki orada bizden başka bir Türk olmadığına şükrediyorum :)))

La Sagrada Familia...

Taş heykeller,oymalar..Göğe yükselen sivri uçlar!

Gaudi bu mükemmel eseri bitirememiş malesef..

Ama her şeye rağmen muhteşem sıfatını hakediyor!..

Acıktık ama artık!..

La Rambla Caddesindeyiz.. Nuria Restaurante mola yerimiz oluyor..

Nefis bir burgerle bugünkü postumu bitiriyorum :))

O kadar çok foto çekilmişiz ki hangisini eklemeliyim karar veremiyorum ...

Anlaşılan 3 post sürecek Barselona yazım ..

Elbise : Zara

Çizme : Ninewest

Kolye : H&M (Toulouse)

Bileklikler : Stradivarius

Bugünlük bukadar ...

Naz* ;)

Daughters of the brothel

Filmmaker Gautam Singh explains how he came to make Daughters of the brothel.

India's handwritten magazines have long fascinated me. But while researching the subject for a blog, I came across one in particular that stood out. Jugnu is a 32-page monthly magazine that has been written and published by the sex workers of the Chaturbhuj-sthan brothel in Bihar, near the border with Nepal, for the past 10 years. 

Home to about 10,000 women and children, the whole area - named after the Chaturbhuj-sthan temple, which is located inside - is essentially one large brothel. Historians believe it was first established during the Moghul era. Prostitution has become a family tradition there - passed down from generation to generation. 

Intrigued, I contacted the magazine and as more details emerged about this extraordinary publication and the women behind it, I realised that this story was much bigger than a blog.

The magazine had been set up by a group of sex workers led by one girl - Naseema. Born into Chaturbhuj-sthan, Naseema was abandoned by her mother and raised by a woman she calls her 'grandmother'. Although not actually related to her, this woman used the money she earned as a prostitute to raise Naseema and send her to school. Naseema became the first girl in the brothel's 300-or-so-year history to receive an education.

When she returned to Chaturbhuj-sthan it was not to sell her body. With the help of local banks, Naseema established small industries inside the brothel - making candles, matchsticks, bindis and incense - offering many prostitutes an alternative form of employment. And she set about persuading the sex workers to send their children to school. Now almost every child in Chaturbhuj-sthan is in full-time education. 

More than 50 former prostitutes now work with Naseema, who taught them how to read and write. As well as running the magazine - which is sold across India and also sent to subscribers elsewhere - Naseema and the other women work to prevent others being trafficked, mainly from neighbouring Nepal and Bangladesh, into prostitution. In the last year alone, they have been able to send at least 20 new girls safely back home.

But their work has brought them many enemies; the most feared being Rani Begum. As chief of the brothel, Begum's finances have suffered a blow as a result of Naseema's activities. Her thugs have publicly harassed and beaten Naseema and the other women who work with her. Naseema has also had to fight pimps, as well as some police officers and clerics who were unhappy about her work. 

With a clearly identifiable hero, a suitably sinister villain and plenty of action guaranteed as they face off against one another, I felt I had come across a story worthy of a novel. I was hopeful that we could produce a perfect film, but shooting inside a brothel was never going to be easy. I deliberately chose a very small crew of just three people so that we might remain as invisible as possible. We used a Canon 7d camera. Its small size and light weight meant that we were able to move quickly from one place to the next - something that was to prove useful when Begum's thugs were sent to threaten us.

Before starting the shoot, I met Begum, hoping that this would reduce the likelihood of any problems arising at a later point. About 65 years old, she lives in a huge mansion inside Chaturbhuj-sthan. Polite and courteous, she sought to portray herself as somebody running a kind of welfare institute for destitute girls and referred to her brothel as a 'social heritage'. A former dancer herself, she stressed that every girl in the brothel is taught classical music and dance.

Begum grew less friendly when I started questioning her about Naseema and her work, but nevertheless promised not to trouble us as long as we filmed indoors. One day, however, while eating lunch, some men came to tell me that Rani Begum wanted us to leave. We eventually had to call the local police to enable us to complete our shoot.

For me, the most emotional scene in the film is when we meet Roma. A 19-year-old Bangladeshi girl, Roma thought she was coming to India to marry a friend of her brother-in-law. She was rescued from the brothel by Naseema and taken to live in a government shelter. But her family still refuses to allow her to return home for fear that she will give them a bad name. We were able to watch the heartfelt telephone conversation between Roma and her family as she pleaded with them to take her back.

And then there is the story of Boha Tola - a red light area in the neighbouring Sitamarhi district that was burnt down when local government officials conspired with villagers to eradicate it. Unofficial sources say that at least 100 women, men and children went missing as a result of the fire. As they were never officially registered by the government, no effort was made to find out what had happened to them.

Naseema and some of the other women recorded the incident on their mobile phones and gave me the footage to use exclusively in the film. They told horrifying tales of gang-rape, children being thrown onto fires and police brutality. Some of the women from Chaturbhuj-sthan went on hunger strike to show their solidarity with the people of Boha Tola, but the hunger strikers and their supporters were all put in prison. 

Now 32 years old, Naseema is an amazing character who is proud to call herself "a daughter of the brothel".

Source

Fahriye Evcen'in Dublex Çatı Katı Bekar Evi

InStyle Home, Kanal D’nin flaş dizisi “Veda”nın başrol oyuncusu Fahriye Evcen’in İstinye’deki evine konuk oldu.
  Okulu ve dizi seti arasında mekik dokuyan güzel oyuncunun çatı katında kedileriyle yaşadığı evini gezmeye başlıyoruz:

 
Eğitimine Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümü’nde devam eden oyuncu Fahriye Evcen, İstinye’de bir site içinde yer alan bu çatı dubleksi dairesine üç yıl önce taşınma kararı almış. “Daha önce ailemle birlikte Anadolu yakasında yaşıyordum. Ev arayışına okuluma yakın semtlerden başladım. Bir emlakçı sayesinde karşıma burası çıktı. Eve içim hemen ısındı ve taşındım” diye anlatmaya başlıyor salonundaki kanepede otururken. Bir yandan da Türk kahvesini yudumluyor. Atkuyruğu şeklinde sade toplanmış saçları, üzerini saran tişörtü ve altında eşofmanıyla sanki bir spor markasının katalog çekiminden çıkmış gibi duruyor karşımızda. Evde bu tarz kıyafetler tercih ediyormuş genelde. “Tabii ayağımda pofuduk rahat terliklerim de hep olmalı” diye anlatıyor neşeyle. 
HEM VEDA DİZİSİNDE HEM DE EVİM SENSİN’DE BAŞROLDE :
 Şu sıralar vaktinin çoğu “Veda” dizisinin Samandıra’daki setinde geçiyor. Mehmet Aslantuğ’la başrol oynadığı bir dönem dizisi bu. Ayşe Kulin’in aynı adlı romanından televizyona uyarlandı.
 Bir de yönetmenliğini ve oyunculuğunu bir dargın bir barışık sevgilisi  Özcan Deniz’in üstlendiği, kasımda vizyona girecek olan “Evim Sensin” filminde başrolde izleyeceğiz onu. 1920’lerin İstanbul’undaki bir konakta geçen “Veda”da Mehpare adlı bir kıza hayat veriyormuş. “Dürüst, akıllı ve iyi bir kızcağız. Evin küçük beyi Kemal hastalanınca ona bakıyor ve sonunda tabii aşık oluyor” diye anlatıyor kısaca rolünü.


Bu arada özel hayatında nerdeyse hiç makyaj yapmadığından bahsediyor. “Şansıma Mehpare de makyajsız dolaşan biri” diye belirtiyor keyifle. Evcen’in cildi o kadar ışıltılı ve bir o kadar duru gözüküyor ki, sırrını sormadan edemiyoruz. “Düzenli gittiğim hamam seanslarının sonucu olabilir” diye açıklama getiriyor. Fırsat buldukça evinin yakınındaki Maslak Sheraton’ın hamamına gidiyormuş. Beslenmesine ve sporuna da dikkat ediyor haliyle. “Genelde sebze ağırlıklı beslenirim. Sabahları sadece müsliyle kahvaltı ederim. Çikolataya aşırı zaafım var, onu da her gün yerim” diyor gözleri ışıldayarak ve hiç pişmanlık duymayarak.

240 m2’lik çatı dubleks dairenin alt katında salon, mutfak, üç yatak odası, banyo ve kiler bulunuyor. Üst kattaki çalışma odası, içinde banyo ve giyinme odası olan ferah bir yatak odasına açılıyor. Önünde ise geniş teras dikkat çekiyor. “Yazın evdeysem, genelde üst kattayımdır” diye anlatan Evcen, evini dekore ederken Gül Bayur ve dekoratör Dilek Gergeroğlu’ndan yardım almış. Eve taşındığında dairenin temiz olduğunu, sadece zemini cilalattığını ve duvarları da kâğıtla kaplattığını söylüyor. Salonun iki duvarında farklı renklerde kâğıt tercihleri yapmış. “Bence duvar kâğıdı eve sıcaklık katan unsurların başında” diyor.

Evdeki çoğu ahşap mobilya buraya özel olarak tasarlanmış. Yalnız salondaki krem rengi kanepe ve pufunu Mudo Concept’ten almış. Yerde ise IKEA’dan alınan bir post serili. Farklı tarzları karıştırmayı sevdiğinden bahsediyor. “Osmanlı dönemini çağrıştıran aksesuvarları aralarda görmek hoşuma gider” diyor ve duvarda asılı ‘Şehrazat’ kaftanını, antikacıdan alınan eski ahşap sandığı işaret ediyor. Kokulu mumlar ve dekoratif filler de evde görmeyi sevdiği objelerden. “Fil ailem gün geçtikçe genişliyor” diyor mutlulukla salonun köşesini işaret ederken.
 Fahriye Evcen, evde vakit geçirmeye bayılıyormuş. Hele de elinde sevdiği bir klasik kitap varsa. Tercihi genelde felsefi ve dünya klasiklerinden yana: “Goethe’nin muhteşem ‘Faust’unu birkaç kez okumuşluğum vardır.”

 Fahriye Evcen’in ideal bir ev gününde çok sevdiği iki sarman kedisi Çiko ve Çika da başrolde oluyor genelde.
 Bugün hariç! “Evde yabancı birileri olunca hep kaçarlar böyle. Muhtemelen şimdi çatılarda geziyorlar. Çekim bitince gelirler” diye anlatıyor kendinden emin bir ifadeyle. Sonra da terasa çıkarak şefkatle kedilerine sesleniyor Evcen..
*kelebekgaleri*